Als afvallen niet meer lukt

Roos is gelukkig getrouwd, moeder van twee tieners en parttime werkzaam als administratief medewerkster bij een groot bedrijf. Met vriendinnen spreekt ze regelmatig af en ook haar 2 zussen ziet ze vaak. Roos is een ‘gezelligheidsdier’, zoals ze zichzelf omschrijft. En dat is meteen ook haar probleem. Althans, dat vindt ze zelf. Want leuke dingen doen betekent voor haar ook meteen lekker eten. Terrasjes, feestjes, etentjes, fietstochtjes: o-ve-ral is eten. Op het werk trouwens ook, er zijn elke week wel traktaties. En niet meedoen impliceert dat je niet gezellig bent. En dat is Roos dus wél!

Waarom dit voor haar een probleem is? Drie keer raden. Roos heeft er (daardoor) nogal wat kilo’s aangegeten, zeg maar. Het is voor haar onmogelijk om én leuke (gezellige) dingen te doen én daar dan niet bij te mogen eten. Oftewel: eten en gezelligheid horen bij elkaar. Die vormen een onlosmakelijk verbond, een hechte relatie. Eten en gezelligheid zijn als een soort eeneiige tweeling zeg maar. Die kun je niet los van elkaar zien, laat staan van elkaar scheiden. En dus ging Roos regelmatig voor “groot onderhoud” op dieet. Even crashen, en weer door.

Frustratie

De afgelopen anderhalf jaar waren voor Roos nogal verwarrend. Tegelijkertijd leek het (in het  begin) ook een makkelijke periode. Verwarrend, omdat (net als voor de meesten) haar hele leefpatroon op z’n kop werd gezet. Nauwelijks sociale contacten buiten de deur, thuiswerken, niet meer gezellig ergens wat gaan drinken, noem maar op. Maar anderzijds leek het dus ook een makkelijke periode. Althans, voor haar gewicht leek het gunstig. Bind een gezelligheidsdier vast aan haar stoel en de kilo’s vliegen eraf. Zou je zeggen.

Maar dat gebeurde dus niet. Sterker nog, er kwamen nog meer kilo’s bij. Dit keer niet toe te schijven aan gezelligheid, maar aan volledig tegenovergestelde emoties. Met name angst, eenzaamheid, verveling en verdriet speelden op. Binnen zitten, achter haar laptop, manlief eveneens humeurig thuis aan het werk. En boven twee homescholing teenagers die ook steeds depressiever leken te worden van hun kleine vriendloze wereldje. Die hun frustratie steeds meer gingen wegeten, want je moet toch ergens je voldoening uit halen, nietwaar? En Roos deed net zo hard mee.

Geen do’s en don’ts

Begin dit jaar schrok ze zo ontzettend van het getal op de weegschaal, dat ze in blinde paniek op dieet ging. Wéér op dieet. Alleen lukte het haar dit keer niet meer. Negatieve gevoelens hadden de overhand, en die bleef ze maar wegeten. Het lukte haar niet om op wilskracht de chips en koekjes te laten staan; lekkernijen die haar leven nog enigszins aangenaam maakten. Althans, voor even dan. Want daarna volgden altijd weer gevoelens van schuld en spijt.

Roos is bij mij (individueel) het programma Afvallen zonder Dieet.NU gaan volgen. Daarin leer ik haar om op een hele andere manier naar eten en naar haar lichaam te kijken. Ze leert hoe ze met eten om kan gaan, op een natuurlijke manier – die bij haar past. Niet volgens een dieet-manier, volgens een lijst van recepten of andere do’s en don’ts. Want dat werkt niet.
Voor Roos is dit echt een verademing, zoals ze het zelf omschreef. Tenminste niet wéér zo’n aanpak waarin je van alles moet en (vooral) niet mag. Waarin je voedsel moet eten waar je van walgt, oefeningen moet doen waar je van baalt, of een schema moet volgen dat je nooit vol kan houden. Nu, na zes weken, merkt ze al veel verandering. Vooral in haar gedachten, gevoel en gedrag. En daardoor ook steeds meer in haar gewicht. Precies de goede volgorde dus. 😊